Bad Trip

Μετρό-Ζωολογικόσ κήποσ. Κάτι συμβαίνει και κάθε φορά που προσπαθώ να μπω σ ένα τρένο, φράζουν οι πόρτεσ. Αποφασίζω να χαζέψω λίγο τα ζώα. Κακή ιδέα. Κεφάλια γάτασ προεξέχουν από κουτιά με ζωοτροφή, δείχνουν αρκούντωσ ψόφιεσ. Προχοράω σε κάτι γυάλεσ ελπίζοντασ να δω κανα χρυσόψαρο μα έχουν μέσα κάτι πλασματάκια σαν μικρούσ,αηδιαστικούσ και φαλακρούσ Ευχούλιδεσ. Φεύγω και καταφέρνω να μπω σ' ένα τρένο. Κάθομαι αλλά δεν ξεκινάει,έτσι θυμάμαι οτι δεν έχω χτυπήσει εισιτήριο κι αποφασίζω να βγω να το χτυπήσω. Εκεί γνωρίζω μια βαρετή γκόμενα που έχει κι αυτή δυσκολίεσ με τα τρένα. Υποθέτω αυτό δεν είναι και πολύ επιτιμητικό για 'μενα. Αυτή όμωσ επιμένει να με πάρει στο  σπίτι τησ, δεν μου λέει όμωσ που μένει και ξαφνικά συνειδητοποιώ πωσ δε ξέρω που θέλω να πάω,δεν έχω που να πάω. Γυρίζω πίσω στο γαμημένο τρένο. Επιτέλους ξεκινάει. Μοβ γραμμή- στα έγκατα τησ Γησ. Απέναντι μου κάθεται ένασ πιτσιρικάσ απ' τα Βόρεια που μου την πέφτει,σνομπάρωντασ την καταγωγή μου.Αποφασίζω να κατέβω στην επόμενη στάση για να τηλεφωνήσω σ ενα φίλο. Επόμενη στάση-Νυχτεριδοχώρι. Ασ είναι, κατεβαίνω και μόλισ πιάνω σήμα πέρνω τον Κάπα. Τηλεφωνητήσ- Ο συνδρομητήσ που καλέσατε είναι φτιαγμένοσ. Αφήστε όνομα και θα επικοινωνήσει μαζί σασ σε 4-5 ώρεσ που θα τον έχει αφήσει. Σκέφτομαι πωσ δε μπορώ να περιμένω τόση ώρα στο Νυχτεριδοχώρι,σε λίγο νυχτώνει κι άλλωστε μπορεί να μου πατήσει άκυρο. Κι αυτόσ τρίπιοσ? Μάλλον αυτό το τελευταίο το είπα δυνατά γιατί το αυτόματο μηχάνημα έκδοσησ εισιτηρίων γέλασε ειρωνικά,λέγοντάσ μου πωσ κανείσ δεν είναι καθαρόσ σ αυτά τα βάθη.

Τί φάση ρε φίλε??

Είναι πολύ τησ μοδόσ τελευταία να έχουν όλοι το σάουντρακ τησ ζωήσ τουσ κι έτσι είπα να ΄χω κι εγώ το σάουντρακ τησ φάσησ μου έτσι γιατί είμαι και γαμώ και μεσ στη μόδα (και πόσο γελάω με την πάρτη μου όταν λέω ''φάση''... Καλή φάση!)   

Sometimes I wish for falling
Wish for the release
Wish for falling through the air
To give me some relief
Because falling's not the problem
When I'm falling I'm in peace
It's only when I hit the ground
It causes all the grief

Η Δόνια Παράνοια

Αυτή είναι μια ιστορία για μια Αρχόντισσα που ήθελε να γίνει γυναίκα, και οι ιστορίεσ είναι για να λέγονται... Είναι όλα λάθοσ μέσα στο κεφάλι μου μα θα σασ πω τι θυμάμαι.Η Δόνια ήταν μια επιβλητική παρουσία,δεν ήταν όμορφη,έμοιαζε με τη Φρίντα, μόνο που τησ άρεσε να φοράει λυκοτόμαρα. Α,ναι,ήταν αγαπημένη ασχολία τησ Αρχόντισσασ το κυνήγι λύκων, και ήταν καλή σ αυτό, ειδικά αν βρισκόταν στο διάβα τησ κανένασ κακομοίρησ Αστικόσ Λύκοσ,δεν είχε καμια ελπίδα. Λένε μάλιστα πωσ μόνο ένασ απο δαύτουσ είχε απομείνει να περιπλανιέται μόνοσ στη Γη τησ Δόνιασ Παράνοιασ. Εκέι ο Χειμώνασ κρατούσε δέκα χρόνια κι αν τολμούσεσ να γελάσεισ, το γέλιο σου αντηχούσε παράφωνα στον Παγωμένο Θάνατο που ΄χε τυλίξει τα πάντα. Τα καλοκαίρια ήταν μικρά και απελπισμένα σαν άρρωστα παιδιά κι όλοι ήξεραν πωσ ο Χειμώνασ πάντα έρχεται. Το Δεξί Χέρι τησ Αρχόντισσασ ήταν μια Πόρνη που την έλεγαν Ούρσουλα και φρόντιζε να μην βρίσκουν οι λύκοι Έμπνευση για να τραφούν,ώστε να ήταν ήδη εξαθλιομένοι όταν θα τουσ συναντούσε η Δόνια. Θα ΄ταν ο τρίτοσ Χειμώνασ που ο τελευταίοσ Αστικόσ Λύκοσ ζούσε κάτω από την κυριαρχία τησ Δόνιασ Παράνοιασ, μια ολόκληρη ζωή. Η πείνα για έμπνευση και η ανάγκη για ελευθερία ήταν τα μόνα συναισθήματα που είχε νιώσει κι έδειχνε ήδη σα να ΄χε ζήσει έξι Χειμώνεσ. Ήταν τυχερόσ όμωσ γιατί καθώσ το τρίχωμα του έγινε λευκό, ήταν ευκολότερο γι' αυτόν να κρύβεται στο Λευκό Θανατικό που ΄χε πέσει στη Γη τησ Αρχόντισσασ. Και λένε πωσ μια μέρα έγινε ένα με τη Γη κι η Δόνια έπαψε  να τον κυνηγάει. Μα ποιόσ ξέρει αλήθεια τι έγινε? Έχουν περάσει χίλιοι Χειμώνεσ από τότε κι εγώ είμαι πολύ γριά για να θυμάμαι τέτοια πράγματα.

Θυμάσαι?

Θυμάσαι; Χρήστος Μπουλώτης

Σε μια ξένη πόλη ούτε δική μου
ούτε δική σου, εκεί σε πρωτοείδα
Μπορεί και να μ΄ήξερες από παλιά
κι απλά με ξαναβρήκες.
Κι έβρεχε, χωρίς ομπρέλα
ΤΟ  ΘΥΜΑΣΑΙ;
την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο
κίτρινο κόκκινο μπλε το βάψαμε
και ταξιδεύαμε τη γη..
νύχτες ταξιδεύαμε
στον ουρανό..
αστέρι και σταθμός
ΘΥΜΑΣΑΙ;
βρήκες το πιο μακρινό αστέρι
κι είπες να το γυαλίσουμε
να του φυτέψουμε μια λέυκα
να μείνουμε για πάντα εκεί
ΘΥΜΑΣΑΙ;
όταν σου έδινα πορτοκάλι
πήγαινε να πει μόνο μαζί σου ταξιδεύω.
Με πέντε πορτοκάλια κάναμε πορτοκαλάδα
την πίναμε μισή μισή
ΘΥΜΑΣΑΙ;
Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ΄όλη τη γη
να βρω το πρώτο πρώτο λουλούδι
για σένα βέβαια..
Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ
και μου ΄φερνες ένα κοχύλι
ΘΥΜΑΣΑΙ;
Άμα στο ζήταγα γινόσουνα ποτάμι λίμνη θάλασσα ωκεανός..
Κι όταν το ζήταγες γινόμουνα κι εγώ
ΘΥΜΑΣΑΙ;
Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα
καλοπλυμένα, καλοχτενισμένα
και τα δικά σου όνειρα εγώ τα ετοίμαζα.
ΘΥΜΑΣΑΙ;
θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου μ΄ ένα τεράστιο ροζ αερόστατο;
Σου χάρισα ένα μύλο
να τον κρατάς γερά
γιατί φοβόσουν τα σκοτάδια.
Μου χάρισες έναν ολόιδιο κι εσύ
το θυμάσαι ακόμη;
Μια νύχτα χάθηκες σένα μεγάλο δάσος
Είχες το μύλο δε φοβήθηκες…
κι έτρεξα και σε βρήκα
Μου χάρισες ένα χρυσόψαρο
που μέτραγε ως τα χίλια
κι ένα τζιτζίκι
και μια ζίνα
κι ένα πουκάμισο άσπρο..
το θυμάσαι;
και σου μάθα να ζωγραφίζεις
κάμπους και ποτάμια.
Μη πατάς πολύ το μολύβι σου ΄λεγα.
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο
κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα
ΘΥΜΑΣΑΙ;
Και μου μάθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια
Και χάρτινα κινέζικα πουλιά
Μια μέρα είπαμε καιρός πια να εφεύρουμε την δική μας γραφή
να μην την ξέρει άλλος
Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι
κοντά σ’ενα ποτάμι, πάντα ένα ποτάμι
τη θυμάσαι ακόμη εκείνη τη γραφή;
Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε
τη σαντιγύ
τον ήλιο
τις αυπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε
τα θυμασαι όλα;
Ό,τι δεν χώραγε στις λέξεις
το κάναμε μικρές μικρές σημαιούλες πολύχρωμες.
Θυμάσαι πως τις ανεμίζαμε;
Το μαγικό δωμάτιο που άλλαζε σχήμα ανάλογα με τη στάση του κορμιού μας
το θυμάσαι;
κι ήταν φορές που γινότανε ολοστρόγγυλο
Θυμάσαι πότε;
Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
Κι όταν μας τέλειωσαν
αρχίσαμε να παίζουμε δικά μας παραμύθια
Μια φορά και έναν καιρό ήτανε δυο
ΘΥΜΑΣΑΙ;
Ήτανε δυο κι ήτανε σαν ένας
ένας και πολλοί μαζί
Χωρίζαμε για λίγο μόνο
γιατί αλλιώς
πως θ’ ανταμώναμε ξανά;
Και σου ‘γραφα κάθε στιγμή
κάτι τεράστια γράμματα
Μου ΄γραφες και συ ακόμη πιο τεράστια.
Μια φορά όμως που άργησες
πρόλαβε κι ήρθε ο χειμώνας
που κράτησε όσο πέντε.
Κι όταν τέλειωσε
ήρθε πάλι χειμώνας ακόμη πιο βαρύς
Και δεν μπορούσες να γυρίσεις
Έμεινες μακριά
Και μου ΄γραψες
Η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος…
Μπορεί…
όμως..
τα πιο ωραία μας ταξίδια
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη
Σε περιμένω…
ΕΛΑ
Θα μετρήσω ώς το δέκα …

Ούρσουλα, η Πουτάνα η Έμπνευση

Μυστήριο κάρο η έμπνευση!Ονειρεύομαι τη μέρα που θα έρθει και θα γεμίσει οξυγόνο ο εγκέφαλοσ μου.Τί φταίει,τί φταίει κανένα στόμα δε το βρε και δε το 'πε ακόμα...Ο Βάρναλησ το 'πε αυτό αν θυμάμαι καλά.Μερικέσ φορέσ,όταν σκέφτομαι τη ζωή,θέλω να την ξεράσω,αλλά μετά λογικεύομαι. Φαντάζομαι ότι η Ούρσουλα θα έρθει μια δεκαετία που θα 'ναι πάντα Οκτώβρησ(ίσωσ να ΄ναι και με μι,που ξέρεισ?).Ίσωσ τότε να σκάει κάθε μέρα στο κεφάλι μου μια καινούρια,λαμπρή γαμημένη ιδέα.

georgy porgy

Ο καλλιτέχνης πρέπει να μπορεί να απολαμβάνει,η καλλιτεχνική δημιουργία δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός, η απόλαυση πρέπει να είναι..Ο καλλιτέχνης πρέπει να δίνει στον εαυτό του τον χρόνο να απορροφά την έμπνευση που υπάρχει γύρω του κι όταν θα χει γεμίσει,μόνο τότε θέλει να δημιουργήσει...Η δημιουργία είναι πληρότητα και μόνο μέσα απ αυτήν μπορεί να εκφραστεί..

Περί Πάθους και Άλλων Εξαρτήσεων

Όταν λεσ Σε Θέλω πρέπει να σε τρώει ζωντανό..Τι νόημα έχει το πάθοσ αν δε σε λιώνει τα βράδια??Για να αντέχεισ την πραγματικότητα που σε συνθλίβει,παθιάσου με κάτι και αστο να σε κατασπαράξει...Καλλιέργησε το πάθοσ σαν ένα φυτό πάνω στο κεφάλι σου που σου ρουφάει τη ζωή και ζει τρεφόμενο απ τισ σκέψεισ σου...Άσε με να σ' εντυπωσιάσω...Ξέρεισ οτι δεν είναι πάθοσ αν μπορείσ να ζήσεισ και χωρίσ αυτό...Ομωσ όχι,όχι πρέπει να σου γίνει απαραίτητο για να συνεχίσεισ ακόμα και στο επόμενο λεπτό...Στο λέω εγώ αυτό,η Μπάσταρδη κόρη τησ Ανάγκησ...Άσε το φυτό του πάθουσ να μεγαλώσει,αφέσου στη φροντίδα τησ εξάρτησης,στο λέω εγώ που το ΄χω κάνει...Ίσωσ,ίσωσ όχι με το πάθοσ αλλά με τα άλλα,που βοηθάνε τη σκέψη να μεγαλώνει μέσα στο κεφάλι σου,μόνο που αυτό έχει παγίδεσ γιατί καμιά φορά η σκέψη σου μεγαλώνει πολύ και δεν χωράει πια μέσα στο κεφάλι σου που πάει να σπάσει...Ενώ με το πάθοσ είναι αλλιώσ,αυτό μπορεί να μεγαλώσει όσο θέλει,καταλαμβάνει όσο ζωτικό χώρο έχει ανάγκη...Κι εγώ??Εγώ,τίποτα...