Εδώ Είναι Βαλκάνια

Στα λιμάνια συνεσταλμένοι μετανάστεσ,ηλικιωμένοι φορτωμένοι τα μπαγκάζια του χρόνου,γλυκερά ζευγαράκια...
Στο δρόμο τα χαμηλά σπιτάκια με τισ πορτοκαλιές στην αυλή και στην πόλη παρακμάζοντα συνοικιακά μαγαζιά με φώτα νέον...
Στην Πόλη,περίτεχνα βιτρό και πολύχρωμα πλακάκια.Στο παζάρι φωνέσ και βαριέσ μυρωδιέσ, μπαχαρικά κ τσάι...Γλυκά και καραμέλεσ χρωματιστέσ να κολλάνε τα παιδιά τα μουτράκια τουσ στισ τζαμαρίεσ...Κι ο Βόσποροσ...Πώσ να μη κάνεισ πόλεμο?
Στον Έβρο τα χρώματα τησ μέρασ αργοσβήνουν στον παγωμένο ουρανό..Κι η νύχτα στον κάμπο είναι τόσο όμορφη που πονάω..Τα γυμνά δέντρα στέκονται ασάλευτα μεσ' στην παγωνιά που ρίχνει το φεγγάρι...Σε λίγο θα περάσει το τρένο....

ώρεσ τησ φθοράσ

ακολούθησε αυτό το αυτοκίνητο
πρώτη πόρτα δεξιά
κι είχες αίμα στα μάτια
και στάχτη στα χείλια

Πέρα Δώθε

<<Ναι,ναι,ναι!Έχεις δίκιο,έχεις δίκιο αλήθεια, αλήθεια πιστεύω πωσ εσύ είσαι αυτός που έπιασε το νόημα του μηνύματος... Άλλα γιατί τότε,γιατί τότε σ αντικρίζω όπως αντικρίζω τα ίδια τα σκατά? Εσύ όμως τουσ άλλους τουσ βλέπεις διαφορετικά??Φίλοι μου,ηρεμηστε...Εγώ καταλαβαίνω τον καθέναν από σασ...Για παράδειγμα,αυτός εδώ ήθελε να γίνει μουσικός άλλα αντ' αυτού ολομερείς παίζει ένα όργανο που κάθε άλλο παρα μελωδίες βγάζει... Αυτή,δεν ήθελε να γίνει ηθοποιός? Αλλά το μόνο που έμαθε είναι να προσποιείται τον οργασμό κ όλες τισ πρόβες τισ κάνει στην κουζίνα...Κι αυτή, ήθελε να γίνει συγγραφέας αλλά έμεινε στον πρόλογο και τώρα γράφει μόνο λίστες για τα ψώνια...Και το συμπέρασμα?? Ένα τρίτο τησ ζωής ύπνος,ένα τρίτο φαι,σκατά και χαβαλές κι ένα τρίτο στο μίσος για την αγαπημένη σασ δουλειά...Μπορούσες να κάνεις κάτι αληθινό!Καταλαβαίνεις?? Αλλά τι απέγιναν τα όνειρα σου??Μη κλαψουρίζετε όμως φίλοι μου,καθότι είμαστε όλοι το ίδιο...Ο καθένας για τον εαυτό του είναι άνθρωπος με Α κεφαλαίο,και τώρα είμαστε 2 και ένας από μασ είναι το σκατο! Ο καθένας κοιτάει τον άλλον αχόρταγα,μήπωσ και βρει ελαττώματα...Να,να,να! Εκείνοσ! Μένει με τουσ γονείσ του...Η άλλη γκαστρώθηκε κι ο μαλάκασ την παντρεύεται...Αυτόσ,δείτε τον,δεν εχει καν αμάξι...Αυτή δεν εχει βυζιά κι εχει μουστάκι...Αχαχαχα!Θα τρελαθώ...Θα τρελαθώ! Όλοι σασ,μισήτε ο ένασ τον άλλον..Και είναι αυτό το αμφίδρομο μίσος που σας ολοκληρώνει και σασ γεμιζει... ΕΓΩ έξυπνος, γύρω μου βλάκεσ... ΕΓΩ δίκαιος, γύρω μου κλέφτες.... ΕΓΩ ιδιοφυία, γύρω μου μαλακεσ... ΕΓΩ σκληρός, γυρω μου πουστάρες...
Αλλά όταν όλοσ ο τόποσ έχει βρωμήσει σκατίλα...μήπως είσαι εσύ τελικά αυτός που χέστικε?
Και εσείς αναρωτιέστε γιατί σας πηδάνε κανονικότατα, αυτές οι σχιζο-εξουσίες,το σκατό-κούτι,οι κωλο-πολιτικοί...
Και πως αλλιώς να φέρθεισ σ ενα κοπάδι, όπου ο καθένας θεωρεί τον διπλανό του ηλίθιο? Ε? Μέχρι πιο σημείο πρέπει να σας φέρουνε, ώστε επιτέλους να δείτε στουσ άλλουσ τον εαυτό σας? Και αντί για το "Εγώ" και "Αυτοί", να πείτε επιτέλους "ΕΜΕΙΣ"?
Δεν σας το εξήγησαν στα καθημερινά προγράμματα, στα κεντρικά κανάλια? Σας εμαθαν να είστε μοναδικοί, να καλλιεργείτε αυτη την διαφορετικότητά σας... Ε τότε συνεχίστε.... Να είστε ξεχωριστοί, να πάρετε τον πρώτο βραβείο χρυσής τσουγκράνας. Πάρτε το Όσκαρ για καλύτερη προσποίηση του οργασμού. Ρίξτε χρηματικά τους συναδέλφους σας,σαν πτώματα το ένα πάνω στο άλλο...
Λοιπόν?
Ακόμα και τώρα πιστεύεις ότι είσαι Εσύ ο Εκλεκτός?>>

                                                           


                                                              Από την παράσταση ''Μετράω μέχρι το 10 και μετά σειρά σου''

.

Εν-Κεφαλικά...

Στο σκοτάδι...Μπορώ μόνο ν ακούσω κάτι κρύα σκληρά κουδουνάκια να σταλάζουν ρυθμικά στισ αυλακιέσ του μυαλού μου...Με καλούν να μιλήσω μια γλώσσα άγνωστη...Δε ξέρω,όχι δε ξέρω...Είναι μια γλώσσα από άλλη ζωή....Νομίζω...Ουρλιάζει μελωδικά χαρακώνοντασ στοργικά το κρανίο μου... Προσπαθώ να θυμηθώ πώσ βρέθηκα κλειδωμένη μέσα στο κεφάλι μου και νιώθω ότι ήμουν τόσο κοντά στην απάντηση για μια στιγμή μόνο,όμωσ τώρα πια αυτή η σκέψη είναι τόσο μακριά απ το κεφάλι μου... Όχι,αλήθεια,αυτή τη φορά δε ξέρω...

21 εσύ

Έφυγες για να πασ να ζήσεις συμβατικά κάπου,εσύ,δε ξέρω που,πουθενά,εσύ...Και να σκεφτείς ότι σ ερωτεύτηκα επειδή μισούσεσ τισ συμβάσεις...Τώρα,εσύ,21,συμβατικά...Φέτος δεν σου ευχήθηκα χρόνια πολλά και καλά και συμβατικά και μπλα μπλα μπλα...Μου προκαλώ εμετό,όχι εσύ,εγώ...Εσύ τι φταισ? Απλά έντυσεσ με αντισυμβατικά κοστούμια τη σύμβαση τησ ύπαρξης σου...Εγώ,ο μαλάκας,όχι εσύ,εγώ,έπρεπε να σε είχα δει γυμνό πριν σ αγαπήσω...Χθες,εσύ,21...Σε λίγο καιρό και γω,εγώ,21...Εγώ όχι συμβατικά,όχι όσο είμαι ακόμα εγώ...Δε σου ευχήθηκα φέτος, τι να σου ευχηθώ? Να σου πάνε όλα συμβατικά?Κριμασ το...Τώρα πια,εσύ,από δω και πέρα,21,31,41,51,61 συμβατικά...Κι αν τα εκατοστήσεισ ακόμα,εσύ,θα είναι συμβατικά...

Θυμάμαι Στιγμέσ

Παραμύθια για πραγματικά παιδιά

Αρκεί να περάσεισ το ποτάμι,αυτό ειναι το σύνορο..
Μετά είσαι στο παραμύθι...
Σ ένα άχρονο μόνιμο παρόν που ποτέ δεν θυμάσαι..
Κι όμωσ είναι ακριβώσ όπωσ θα το έφτιαχνεσ εσύ για το κεφάλι σου...Ή όπωσ το έφτιαξε το κεφάλι σου για σένα...

''Η επόμενη στάση μου είναι η άγνοια''

                               Τσακισμένα λουλούδια και κόκκινεσ βαλίτσεσ
                                Συνέχεια με ρωτάσ γιατί και γελάσ.
                               Δεν ξέρεισ, είσαι σαν το κυμματάκι
                               που προσπαθεί να με φτάσει, όμωσ
                               σκάει αδύναμο πάνω στα γυαλιστερά βότσαλα...                                              

                               

Το βάλσ των υπερβολικών προσδοκιών

Έχω περάσει και χειρότερα, δεν θυμάμαι τώρα,μα...
Και μετά βρέθηκα σ΄ένα τεράστιο χρωματιστό δάσος, ήθελα να φτιάξω ένα πολύχρωμο ξύλινο κουτί σαν αυτό που έχω για να βάζω διάφορα σημαντικά μπιχλιμπίδια. Ήθελα να έχω άλλο ένα γιατί κάπου έπρεπε να φυλάξω το πιο σημαντικό μου μπιχλιμπίδι, εσένα. Νόμιζα πωσ θα ήταν εύκολο αφού είχα όσα χρωματιστά ξύλα ήθελα τριγύρω μου, μα τελικά κανένασ και τίποτα δεν σου δίνει εύκολα κάποιο κομμάτι του...Μου πήρε καιρό αλλά το έφτιαξα το κουτί μου και ήταν πανέμορφο, ή τουλάχιστον έτσι μου είπαν κάτι τρελοί που έψαχναν στο δάσοσ χρωματιστά ξύλα για να φτιάξουν κουτιά...Εγώ, η ανόητη, τώρα που είχα φτιάξει το κουτάκι μου και μου είπαν και οι άλλοι ότι είναι ωραίο ήμουν πολύ χαρούμενη και ετοιμαζόμουν επιτέλουσ να σε φυλάξω αλλά τα χέρια μου ήταν ιδρωμένα γιατί είχα άγχος αν θα σ΄αρέσει κι εσύ δεν ήθελεσ να μπείσ και προσπαθούσεσ να μου ξεφύγεισ...Άρχισα να βήχω πολύ και να πνίγομαι, έκλεισα για μια στιγμή τα μάτια μου κι εσύ βρήκεσ ευκαιρία να ξεγλιστρήσεισ... Θυμήθηκα τώρα μια φορά που ήμουν μικρό κοριτσάκι και η μαμά μου προσπαθούσε να με ντύσει κι εγώ τσίριζα και χτυπιόμουν κι εκείνη μου ΄λεγε ''στάσου πεταλουδίτσα μου,στάσου να σε τσακώσω, δε θα σου τσαλακώσω καθόλου τα φτέρα''...Κάνε λίγη υπομονή,τελειώνω....Δεν θυμάμαι τώρα,μα... Έχω περάσει και χειρότερα...Και μετά βρέθηκα σ ένα μικρό δωματιάκι, κι ενώ δεν είχε καθόλου παράθυρα, είχα την αίσθηση ότι βρισκόμουν κάπου ψηλά,πολύ ψηλά,ίσωσ γι΄αυτό δεν είχε πολύ οξυγόνο...Και μετά δεν είχε καθόλου.. 

Gramatik - Balkan Express

http://www.youtube.com/watch?v=BHBWlJg4uGY&feature=related

ο λύκοσ τησ πόλησ

Όταν κλείνεις ένα λύκο στο κλουβί του αστικού τρόπου ζωήσ, δεν του αφήνεισ πολλά περιθώρια επιλογών. Υποταγμένοσ και ανήμποροσ να σασ κατασπαράξει αφόυ τον ταπεινώσατε, δεν του μένει παρά να κλειστεί πιο βαθειά,στη φυλακή τησ φυλακήσ του.Καμιά φορά, βρίσκει το κουράγιο να σασ εκδικηθεί, έτσι γεννιούνται οι καλλιτέχνεσ. Αυτά τα παράξενα πλάσματα που δε βγαίνουν συχνά απ' το σπίτι γιατί δεν αντέχουν τα περίεργα βλακώδη βλέμματα που καρφώνονται πάνω τουσ. Κι έτσι,όσο περνάνε τα χρόνια, κλείνονται όλο και πιο μέσα και πεινάνε όλο και πιο πολύ. Κατασπαράζουν τα σωθικά τουσ μήπωσ και σβήσουν τον αιώνιο πόθο που τουσ καίει. Είναι η δική τουσ κραυγή, που τουσ καλεί απ τα βάθη του χρόνου, να βγουν έξω στο νυχτερινό αέρα του δάσουσ, να ξαπλώσουν στο παχύ χορτάρι και να χορτάσουν επιτέλουσ αστέρια,ησυχία και καθαρό αέρα...