υστερόγραφο

ξέχασα επίσης να πω ότι τη δεκαετία που ήταν πάντα Κυριακή Μεσημέρι,ήταν και Φθινόπωρο,πάντα το Πρώτο χωρίς τα σχετικά...

and my dust will tell what my flesh would not

              Ερήμωσε το σπίτι κι ο καναπέσ...Τώρα όλοι κάτι κυνηγάμε...

Έτσι έφτασα μέχρι εδώ,μόνο που το εδώ είναι λιγάκι περίεργο...

η καημένη η πριγκίπισσα του δράματος...δεν προλαβαίνω να συνέλθω απ την πρωτοχρονιά και πλησιάζουν τα γενέθλια...ώρες στον καθρέφτη να συγκρίνω την μάπα μου με περσινές φωτογραφίες για να με πείσω ότι ''εσπασα'' και μονίμως στο ριπλέι ''χρόνια και χρόνια, οι κρεπάλες έχουν κάνει τη ψυχολογία μου μουνί,η όψη μου ματώνει...''χαζευω παιδικές φωτογραφίες,ρωτάω τι μάρκα πάνα φορούσα και τι χαρακτήρας ήμουν...η μαμά λέγει γλυκό και ήρεμο παιδί,κι ασ με φώναζαν στο σχολείο κρουέλα...Αυτά ήταν από μια δεκαετία που ήταν πάντα άνοιξη και μετά τη δουλειά με πήγαιναν στο λούνα παρκ για να μου φάνε το μαλλί τησ γριάς και στο γυρισμό περατζαδα απ τα ζαχαροτοσπιτα....Οι βάρκες στο θερμαΐκό κουνιούνται ακόμα αλλά εγώ τώρα ζω σ ένα νησί στο  βορειοανατολικό αιγαίο...Θελω να πω,το μυαλό μου είναι εκεί,το σώμα μου το στείλανε στη λεβεντογέννα κρήτη να ολοκληρώσει τασ σπουδάσ...Αυτά είναι από μια δεκαέτια που είναι συνέχεια Κυριακή Μεσημέρι...