Σεξ,Βία,Τρομοκρατία*

Αυτοί φοβούνται,Ρε! Εμείσ τουσ λέμε για ταξίδια, κι αυτοί φοβούνται μην πέσει ο ουρανόσ στα κεφάλια τουσ. Τί να τουσ πεισ, Ρε! Και τί να σου πουν κι αυτοί, Ρε. Ρε, αυτοί έχουν στο σπίτι τουσ λεκάνεσ επειδή δε μπορούν να ξαναγυρίσουν στο μουνί τησ μάνασ τουσ. Χέζουν τη ζωή τουσ σε μια τρύπα, Ρε, επειδή δε μπορούν να γυρίσουν πίσω, στην πρώτη, μεγάλη Τρύπα και να επαναδιαπραγματευτούν τη μίζερη ύπαρξη τουσ. Βυζαίνουν στα σκοτεινά τα δάχτυλά τουσ και φοβούνται. Φοβούνται μη μπει μέσα η μαμά και τουσ πιάσει να τραβάνε μαλακία. Φοβούνται να πουν στο μπαμπά ότι δεν τουσ αρέσει η μπάλα. Φοβούνται, Ρε, να πουν στη μαμά ότι δε χρειάζεται να φοράσ κραγιόν για να σ' αγαπάνε οι άλλοι. Φοβούνται να πουν στουσ ''κολλητούσ'' ότι δε γαμάνε κανένα καλό μουνί. Φοβούνται τη σκιά τουσ, δε κοιτάνε δίπλα. Φοβούνται την αλήθεια, δε κοιτάνε βαθιά στον καθρέφτη τη μάπα τουσ, μη δούνε τη σαπίλα. Ρε, αυτοί φοβούνται ότι θα πέσει ο ουρανόσ στα κεφάλια τουσ, δε κοιτάνε ψηλά.

Η Γυναίκα που έφτιαχνε Τεφροδόχουσ

Σκέψεισ μεθαδόνησ έκανε τώρα, μέσα στα πρόωρα γεράματά τησ. Ακόμα και τώρα όμωσ, με τα κάτασπρα μαλλιά τησ, το δέρμα τησ είχε μείνει ανέπαφο και κατάφερνε να κλέβει απ' το χρόνο κομματάκια διαύγειασ. Έχοντασ αποδεχτεί πωσ η ζωή δεν είναι παρά μια αβυσσαλέα ματαιότητα, το τέλοσ δε θα μπορούσε να είναι παρά μια νέα αρχή.

lucid dream

Θέλω έναν καθρέφτη. Θέλω πολλούσ καθρέφτεσ. Θέλω να χαθώ μέσα τουσ, όπωσ τώρα. Να τουσ κοιτάω και να βλέπω μέσα τουσ όσα σκέφτομαι, για να μπορώ να τα πιστέψω. Για να επικυρώσω την αλήθεια μου μέσα από είδωλα πραγματικότητασ.

Κ. Ν.

Μοιραστήκαμε τον ήλιο και τη θάλασσα του Ελύτη στο σμαραγδένιο νησί. Μου χάρισεσ και κάτι στίχουσ Του,μερικούσ αστερίεσ κι ανθάκια βοκμβίλιασ που έκοβεσ απ' τισ φρεσκοασβεστωμένεσ αυλέσ. Ήρθεσ μ' ένα ψάθινο καπέλο και μια παλιά φωτογραφική μηχανή και γέμισε το καλοκαίρι φωσ και χρώματα.Εγώ σου χάρισα ένα χαμόγελο κι ένα σπασμένο κοχύλι κι ύστερα καταποντίστηκα σαν χάρτινο καραβάκι στη μικρή πράσινη θάλασσα των ματιών σου...

Bad Trip

Μετρό-Ζωολογικόσ κήποσ. Κάτι συμβαίνει και κάθε φορά που προσπαθώ να μπω σ ένα τρένο, φράζουν οι πόρτεσ. Αποφασίζω να χαζέψω λίγο τα ζώα. Κακή ιδέα. Κεφάλια γάτασ προεξέχουν από κουτιά με ζωοτροφή, δείχνουν αρκούντωσ ψόφιεσ. Προχοράω σε κάτι γυάλεσ ελπίζοντασ να δω κανα χρυσόψαρο μα έχουν μέσα κάτι πλασματάκια σαν μικρούσ,αηδιαστικούσ και φαλακρούσ Ευχούλιδεσ. Φεύγω και καταφέρνω να μπω σ' ένα τρένο. Κάθομαι αλλά δεν ξεκινάει,έτσι θυμάμαι οτι δεν έχω χτυπήσει εισιτήριο κι αποφασίζω να βγω να το χτυπήσω. Εκεί γνωρίζω μια βαρετή γκόμενα που έχει κι αυτή δυσκολίεσ με τα τρένα. Υποθέτω αυτό δεν είναι και πολύ επιτιμητικό για 'μενα. Αυτή όμωσ επιμένει να με πάρει στο  σπίτι τησ, δεν μου λέει όμωσ που μένει και ξαφνικά συνειδητοποιώ πωσ δε ξέρω που θέλω να πάω,δεν έχω που να πάω. Γυρίζω πίσω στο γαμημένο τρένο. Επιτέλους ξεκινάει. Μοβ γραμμή- στα έγκατα τησ Γησ. Απέναντι μου κάθεται ένασ πιτσιρικάσ απ' τα Βόρεια που μου την πέφτει,σνομπάρωντασ την καταγωγή μου.Αποφασίζω να κατέβω στην επόμενη στάση για να τηλεφωνήσω σ ενα φίλο. Επόμενη στάση-Νυχτεριδοχώρι. Ασ είναι, κατεβαίνω και μόλισ πιάνω σήμα πέρνω τον Κάπα. Τηλεφωνητήσ- Ο συνδρομητήσ που καλέσατε είναι φτιαγμένοσ. Αφήστε όνομα και θα επικοινωνήσει μαζί σασ σε 4-5 ώρεσ που θα τον έχει αφήσει. Σκέφτομαι πωσ δε μπορώ να περιμένω τόση ώρα στο Νυχτεριδοχώρι,σε λίγο νυχτώνει κι άλλωστε μπορεί να μου πατήσει άκυρο. Κι αυτόσ τρίπιοσ? Μάλλον αυτό το τελευταίο το είπα δυνατά γιατί το αυτόματο μηχάνημα έκδοσησ εισιτηρίων γέλασε ειρωνικά,λέγοντάσ μου πωσ κανείσ δεν είναι καθαρόσ σ αυτά τα βάθη.

Τί φάση ρε φίλε??

Είναι πολύ τησ μοδόσ τελευταία να έχουν όλοι το σάουντρακ τησ ζωήσ τουσ κι έτσι είπα να ΄χω κι εγώ το σάουντρακ τησ φάσησ μου έτσι γιατί είμαι και γαμώ και μεσ στη μόδα (και πόσο γελάω με την πάρτη μου όταν λέω ''φάση''... Καλή φάση!)   

Sometimes I wish for falling
Wish for the release
Wish for falling through the air
To give me some relief
Because falling's not the problem
When I'm falling I'm in peace
It's only when I hit the ground
It causes all the grief

Η Δόνια Παράνοια

Αυτή είναι μια ιστορία για μια Αρχόντισσα που ήθελε να γίνει γυναίκα, και οι ιστορίεσ είναι για να λέγονται... Είναι όλα λάθοσ μέσα στο κεφάλι μου μα θα σασ πω τι θυμάμαι.Η Δόνια ήταν μια επιβλητική παρουσία,δεν ήταν όμορφη,έμοιαζε με τη Φρίντα, μόνο που τησ άρεσε να φοράει λυκοτόμαρα. Α,ναι,ήταν αγαπημένη ασχολία τησ Αρχόντισσασ το κυνήγι λύκων, και ήταν καλή σ αυτό, ειδικά αν βρισκόταν στο διάβα τησ κανένασ κακομοίρησ Αστικόσ Λύκοσ,δεν είχε καμια ελπίδα. Λένε μάλιστα πωσ μόνο ένασ απο δαύτουσ είχε απομείνει να περιπλανιέται μόνοσ στη Γη τησ Δόνιασ Παράνοιασ. Εκέι ο Χειμώνασ κρατούσε δέκα χρόνια κι αν τολμούσεσ να γελάσεισ, το γέλιο σου αντηχούσε παράφωνα στον Παγωμένο Θάνατο που ΄χε τυλίξει τα πάντα. Τα καλοκαίρια ήταν μικρά και απελπισμένα σαν άρρωστα παιδιά κι όλοι ήξεραν πωσ ο Χειμώνασ πάντα έρχεται. Το Δεξί Χέρι τησ Αρχόντισσασ ήταν μια Πόρνη που την έλεγαν Ούρσουλα και φρόντιζε να μην βρίσκουν οι λύκοι Έμπνευση για να τραφούν,ώστε να ήταν ήδη εξαθλιομένοι όταν θα τουσ συναντούσε η Δόνια. Θα ΄ταν ο τρίτοσ Χειμώνασ που ο τελευταίοσ Αστικόσ Λύκοσ ζούσε κάτω από την κυριαρχία τησ Δόνιασ Παράνοιασ, μια ολόκληρη ζωή. Η πείνα για έμπνευση και η ανάγκη για ελευθερία ήταν τα μόνα συναισθήματα που είχε νιώσει κι έδειχνε ήδη σα να ΄χε ζήσει έξι Χειμώνεσ. Ήταν τυχερόσ όμωσ γιατί καθώσ το τρίχωμα του έγινε λευκό, ήταν ευκολότερο γι' αυτόν να κρύβεται στο Λευκό Θανατικό που ΄χε πέσει στη Γη τησ Αρχόντισσασ. Και λένε πωσ μια μέρα έγινε ένα με τη Γη κι η Δόνια έπαψε  να τον κυνηγάει. Μα ποιόσ ξέρει αλήθεια τι έγινε? Έχουν περάσει χίλιοι Χειμώνεσ από τότε κι εγώ είμαι πολύ γριά για να θυμάμαι τέτοια πράγματα.