Αυτή είναι μια ιστορία για μια Αρχόντισσα που ήθελε να γίνει γυναίκα, και οι ιστορίεσ είναι για να λέγονται... Είναι όλα λάθοσ μέσα στο κεφάλι μου μα θα σασ πω τι θυμάμαι.Η Δόνια ήταν μια επιβλητική παρουσία,δεν ήταν όμορφη,έμοιαζε με τη Φρίντα, μόνο που τησ άρεσε να φοράει λυκοτόμαρα. Α,ναι,ήταν αγαπημένη ασχολία τησ Αρχόντισσασ το κυνήγι λύκων, και ήταν καλή σ αυτό, ειδικά αν βρισκόταν στο διάβα τησ κανένασ κακομοίρησ Αστικόσ Λύκοσ,δεν είχε καμια ελπίδα. Λένε μάλιστα πωσ μόνο ένασ απο δαύτουσ είχε απομείνει να περιπλανιέται μόνοσ στη Γη τησ Δόνιασ Παράνοιασ. Εκέι ο Χειμώνασ κρατούσε δέκα χρόνια κι αν τολμούσεσ να γελάσεισ, το γέλιο σου αντηχούσε παράφωνα στον Παγωμένο Θάνατο που ΄χε τυλίξει τα πάντα. Τα καλοκαίρια ήταν μικρά και απελπισμένα σαν άρρωστα παιδιά κι όλοι ήξεραν πωσ ο Χειμώνασ πάντα έρχεται. Το Δεξί Χέρι τησ Αρχόντισσασ ήταν μια Πόρνη που την έλεγαν Ούρσουλα και φρόντιζε να μην βρίσκουν οι λύκοι Έμπνευση για να τραφούν,ώστε να ήταν ήδη εξαθλιομένοι όταν θα τουσ συναντούσε η Δόνια. Θα ΄ταν ο τρίτοσ Χειμώνασ που ο τελευταίοσ Αστικόσ Λύκοσ ζούσε κάτω από την κυριαρχία τησ Δόνιασ Παράνοιασ, μια ολόκληρη ζωή. Η πείνα για έμπνευση και η ανάγκη για ελευθερία ήταν τα μόνα συναισθήματα που είχε νιώσει κι έδειχνε ήδη σα να ΄χε ζήσει έξι Χειμώνεσ. Ήταν τυχερόσ όμωσ γιατί καθώσ το τρίχωμα του έγινε λευκό, ήταν ευκολότερο γι' αυτόν να κρύβεται στο Λευκό Θανατικό που ΄χε πέσει στη Γη τησ Αρχόντισσασ. Και λένε πωσ μια μέρα έγινε ένα με τη Γη κι η Δόνια έπαψε να τον κυνηγάει. Μα ποιόσ ξέρει αλήθεια τι έγινε? Έχουν περάσει χίλιοι Χειμώνεσ από τότε κι εγώ είμαι πολύ γριά για να θυμάμαι τέτοια πράγματα.
