Έχω περάσει και χειρότερα, δεν θυμάμαι τώρα,μα...
Και μετά βρέθηκα σ΄ένα τεράστιο χρωματιστό δάσος, ήθελα να φτιάξω ένα πολύχρωμο ξύλινο κουτί σαν αυτό που έχω για να βάζω διάφορα σημαντικά μπιχλιμπίδια. Ήθελα να έχω άλλο ένα γιατί κάπου έπρεπε να φυλάξω το πιο σημαντικό μου μπιχλιμπίδι, εσένα. Νόμιζα πωσ θα ήταν εύκολο αφού είχα όσα χρωματιστά ξύλα ήθελα τριγύρω μου, μα τελικά κανένασ και τίποτα δεν σου δίνει εύκολα κάποιο κομμάτι του...Μου πήρε καιρό αλλά το έφτιαξα το κουτί μου και ήταν πανέμορφο, ή τουλάχιστον έτσι μου είπαν κάτι τρελοί που έψαχναν στο δάσοσ χρωματιστά ξύλα για να φτιάξουν κουτιά...Εγώ, η ανόητη, τώρα που είχα φτιάξει το κουτάκι μου και μου είπαν και οι άλλοι ότι είναι ωραίο ήμουν πολύ χαρούμενη και ετοιμαζόμουν επιτέλουσ να σε φυλάξω αλλά τα χέρια μου ήταν ιδρωμένα γιατί είχα άγχος αν θα σ΄αρέσει κι εσύ δεν ήθελεσ να μπείσ και προσπαθούσεσ να μου ξεφύγεισ...Άρχισα να βήχω πολύ και να πνίγομαι, έκλεισα για μια στιγμή τα μάτια μου κι εσύ βρήκεσ ευκαιρία να ξεγλιστρήσεισ... Θυμήθηκα τώρα μια φορά που ήμουν μικρό κοριτσάκι και η μαμά μου προσπαθούσε να με ντύσει κι εγώ τσίριζα και χτυπιόμουν κι εκείνη μου ΄λεγε ''στάσου πεταλουδίτσα μου,στάσου να σε τσακώσω, δε θα σου τσαλακώσω καθόλου τα φτέρα''...Κάνε λίγη υπομονή,τελειώνω....Δεν θυμάμαι τώρα,μα... Έχω περάσει και χειρότερα...Και μετά βρέθηκα σ ένα μικρό δωματιάκι, κι ενώ δεν είχε καθόλου παράθυρα, είχα την αίσθηση ότι βρισκόμουν κάπου ψηλά,πολύ ψηλά,
ίσωσ γι΄αυτό δεν είχε πολύ οξυγόνο...Και μετά δεν είχε καθόλου..
