Περί Πάθους και Άλλων Εξαρτήσεων

Όταν λεσ Σε Θέλω πρέπει να σε τρώει ζωντανό..Τι νόημα έχει το πάθοσ αν δε σε λιώνει τα βράδια??Για να αντέχεισ την πραγματικότητα που σε συνθλίβει,παθιάσου με κάτι και αστο να σε κατασπαράξει...Καλλιέργησε το πάθοσ σαν ένα φυτό πάνω στο κεφάλι σου που σου ρουφάει τη ζωή και ζει τρεφόμενο απ τισ σκέψεισ σου...Άσε με να σ' εντυπωσιάσω...Ξέρεισ οτι δεν είναι πάθοσ αν μπορείσ να ζήσεισ και χωρίσ αυτό...Ομωσ όχι,όχι πρέπει να σου γίνει απαραίτητο για να συνεχίσεισ ακόμα και στο επόμενο λεπτό...Στο λέω εγώ αυτό,η Μπάσταρδη κόρη τησ Ανάγκησ...Άσε το φυτό του πάθουσ να μεγαλώσει,αφέσου στη φροντίδα τησ εξάρτησης,στο λέω εγώ που το ΄χω κάνει...Ίσωσ,ίσωσ όχι με το πάθοσ αλλά με τα άλλα,που βοηθάνε τη σκέψη να μεγαλώνει μέσα στο κεφάλι σου,μόνο που αυτό έχει παγίδεσ γιατί καμιά φορά η σκέψη σου μεγαλώνει πολύ και δεν χωράει πια μέσα στο κεφάλι σου που πάει να σπάσει...Ενώ με το πάθοσ είναι αλλιώσ,αυτό μπορεί να μεγαλώσει όσο θέλει,καταλαμβάνει όσο ζωτικό χώρο έχει ανάγκη...Κι εγώ??Εγώ,τίποτα...