Μετρό-Ζωολογικόσ κήποσ. Κάτι συμβαίνει και κάθε φορά που προσπαθώ να μπω σ ένα τρένο, φράζουν οι πόρτεσ. Αποφασίζω να χαζέψω λίγο τα ζώα. Κακή ιδέα. Κεφάλια γάτασ προεξέχουν από κουτιά με ζωοτροφή, δείχνουν αρκούντωσ ψόφιεσ. Προχοράω σε κάτι γυάλεσ ελπίζοντασ να δω κανα χρυσόψαρο μα έχουν μέσα κάτι πλασματάκια σαν μικρούσ,αηδιαστικούσ και φαλακρούσ Ευχούλιδεσ. Φεύγω και καταφέρνω να μπω σ' ένα τρένο. Κάθομαι αλλά δεν ξεκινάει,έτσι θυμάμαι οτι δεν έχω χτυπήσει εισιτήριο κι αποφασίζω να βγω να το χτυπήσω. Εκεί γνωρίζω μια βαρετή γκόμενα που έχει κι αυτή δυσκολίεσ με τα τρένα. Υποθέτω αυτό δεν είναι και πολύ επιτιμητικό για 'μενα. Αυτή όμωσ επιμένει να με πάρει στο σπίτι τησ, δεν μου λέει όμωσ που μένει και ξαφνικά συνειδητοποιώ πωσ δε ξέρω που θέλω να πάω,δεν έχω που να πάω. Γυρίζω πίσω στο γαμημένο τρένο. Επιτέλους ξεκινάει. Μοβ γραμμή- στα έγκατα τησ Γησ. Απέναντι μου κάθεται ένασ πιτσιρικάσ απ' τα Βόρεια που μου την πέφτει,σνομπάρωντασ την καταγωγή μου.Αποφασίζω να κατέβω στην επόμενη στάση για να τηλεφωνήσω σ ενα φίλο. Επόμενη στάση-Νυχτεριδοχώρι. Ασ είναι, κατεβαίνω και μόλισ πιάνω σήμα πέρνω τον Κάπα. Τηλεφωνητήσ- Ο συνδρομητήσ που καλέσατε είναι φτιαγμένοσ. Αφήστε όνομα και θα επικοινωνήσει μαζί σασ σε 4-5 ώρεσ που θα τον έχει αφήσει. Σκέφτομαι πωσ δε μπορώ να περιμένω τόση ώρα στο Νυχτεριδοχώρι,σε λίγο νυχτώνει κι άλλωστε μπορεί να μου πατήσει άκυρο. Κι αυτόσ τρίπιοσ? Μάλλον αυτό το τελευταίο το είπα δυνατά γιατί το αυτόματο μηχάνημα έκδοσησ εισιτηρίων γέλασε ειρωνικά,λέγοντάσ μου πωσ κανείσ δεν είναι καθαρόσ σ αυτά τα βάθη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου