Όταν κλείνεις ένα λύκο στο κλουβί του αστικού τρόπου ζωήσ, δεν του αφήνεισ πολλά περιθώρια επιλογών. Υποταγμένοσ και ανήμποροσ να σασ κατασπαράξει αφόυ τον ταπεινώσατε, δεν του μένει παρά να κλειστεί πιο βαθειά,στη φυλακή τησ φυλακήσ του.Καμιά φορά, βρίσκει το κουράγιο να σασ εκδικηθεί, έτσι γεννιούνται οι καλλιτέχνεσ. Αυτά τα παράξενα πλάσματα που δε βγαίνουν συχνά απ' το σπίτι γιατί δεν αντέχουν τα περίεργα βλακώδη βλέμματα που καρφώνονται πάνω τουσ. Κι έτσι,όσο περνάνε τα χρόνια, κλείνονται όλο και πιο μέσα και πεινάνε όλο και πιο πολύ. Κατασπαράζουν τα σωθικά τουσ μήπωσ και σβήσουν τον αιώνιο πόθο που τουσ καίει. Είναι η δική τουσ κραυγή, που τουσ καλεί απ τα βάθη του χρόνου, να βγουν έξω στο νυχτερινό αέρα του δάσουσ, να ξαπλώσουν στο παχύ χορτάρι και να χορτάσουν επιτέλουσ αστέρια,ησυχία και καθαρό αέρα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου