υστερόγραφο

ξέχασα επίσης να πω ότι τη δεκαετία που ήταν πάντα Κυριακή Μεσημέρι,ήταν και Φθινόπωρο,πάντα το Πρώτο χωρίς τα σχετικά...

and my dust will tell what my flesh would not

              Ερήμωσε το σπίτι κι ο καναπέσ...Τώρα όλοι κάτι κυνηγάμε...

Έτσι έφτασα μέχρι εδώ,μόνο που το εδώ είναι λιγάκι περίεργο...

η καημένη η πριγκίπισσα του δράματος...δεν προλαβαίνω να συνέλθω απ την πρωτοχρονιά και πλησιάζουν τα γενέθλια...ώρες στον καθρέφτη να συγκρίνω την μάπα μου με περσινές φωτογραφίες για να με πείσω ότι ''εσπασα'' και μονίμως στο ριπλέι ''χρόνια και χρόνια, οι κρεπάλες έχουν κάνει τη ψυχολογία μου μουνί,η όψη μου ματώνει...''χαζευω παιδικές φωτογραφίες,ρωτάω τι μάρκα πάνα φορούσα και τι χαρακτήρας ήμουν...η μαμά λέγει γλυκό και ήρεμο παιδί,κι ασ με φώναζαν στο σχολείο κρουέλα...Αυτά ήταν από μια δεκαετία που ήταν πάντα άνοιξη και μετά τη δουλειά με πήγαιναν στο λούνα παρκ για να μου φάνε το μαλλί τησ γριάς και στο γυρισμό περατζαδα απ τα ζαχαροτοσπιτα....Οι βάρκες στο θερμαΐκό κουνιούνται ακόμα αλλά εγώ τώρα ζω σ ένα νησί στο  βορειοανατολικό αιγαίο...Θελω να πω,το μυαλό μου είναι εκεί,το σώμα μου το στείλανε στη λεβεντογέννα κρήτη να ολοκληρώσει τασ σπουδάσ...Αυτά είναι από μια δεκαέτια που είναι συνέχεια Κυριακή Μεσημέρι...

Εδώ Είναι Βαλκάνια

Στα λιμάνια συνεσταλμένοι μετανάστεσ,ηλικιωμένοι φορτωμένοι τα μπαγκάζια του χρόνου,γλυκερά ζευγαράκια...
Στο δρόμο τα χαμηλά σπιτάκια με τισ πορτοκαλιές στην αυλή και στην πόλη παρακμάζοντα συνοικιακά μαγαζιά με φώτα νέον...
Στην Πόλη,περίτεχνα βιτρό και πολύχρωμα πλακάκια.Στο παζάρι φωνέσ και βαριέσ μυρωδιέσ, μπαχαρικά κ τσάι...Γλυκά και καραμέλεσ χρωματιστέσ να κολλάνε τα παιδιά τα μουτράκια τουσ στισ τζαμαρίεσ...Κι ο Βόσποροσ...Πώσ να μη κάνεισ πόλεμο?
Στον Έβρο τα χρώματα τησ μέρασ αργοσβήνουν στον παγωμένο ουρανό..Κι η νύχτα στον κάμπο είναι τόσο όμορφη που πονάω..Τα γυμνά δέντρα στέκονται ασάλευτα μεσ' στην παγωνιά που ρίχνει το φεγγάρι...Σε λίγο θα περάσει το τρένο....

ώρεσ τησ φθοράσ

ακολούθησε αυτό το αυτοκίνητο
πρώτη πόρτα δεξιά
κι είχες αίμα στα μάτια
και στάχτη στα χείλια

Πέρα Δώθε

<<Ναι,ναι,ναι!Έχεις δίκιο,έχεις δίκιο αλήθεια, αλήθεια πιστεύω πωσ εσύ είσαι αυτός που έπιασε το νόημα του μηνύματος... Άλλα γιατί τότε,γιατί τότε σ αντικρίζω όπως αντικρίζω τα ίδια τα σκατά? Εσύ όμως τουσ άλλους τουσ βλέπεις διαφορετικά??Φίλοι μου,ηρεμηστε...Εγώ καταλαβαίνω τον καθέναν από σασ...Για παράδειγμα,αυτός εδώ ήθελε να γίνει μουσικός άλλα αντ' αυτού ολομερείς παίζει ένα όργανο που κάθε άλλο παρα μελωδίες βγάζει... Αυτή,δεν ήθελε να γίνει ηθοποιός? Αλλά το μόνο που έμαθε είναι να προσποιείται τον οργασμό κ όλες τισ πρόβες τισ κάνει στην κουζίνα...Κι αυτή, ήθελε να γίνει συγγραφέας αλλά έμεινε στον πρόλογο και τώρα γράφει μόνο λίστες για τα ψώνια...Και το συμπέρασμα?? Ένα τρίτο τησ ζωής ύπνος,ένα τρίτο φαι,σκατά και χαβαλές κι ένα τρίτο στο μίσος για την αγαπημένη σασ δουλειά...Μπορούσες να κάνεις κάτι αληθινό!Καταλαβαίνεις?? Αλλά τι απέγιναν τα όνειρα σου??Μη κλαψουρίζετε όμως φίλοι μου,καθότι είμαστε όλοι το ίδιο...Ο καθένας για τον εαυτό του είναι άνθρωπος με Α κεφαλαίο,και τώρα είμαστε 2 και ένας από μασ είναι το σκατο! Ο καθένας κοιτάει τον άλλον αχόρταγα,μήπωσ και βρει ελαττώματα...Να,να,να! Εκείνοσ! Μένει με τουσ γονείσ του...Η άλλη γκαστρώθηκε κι ο μαλάκασ την παντρεύεται...Αυτόσ,δείτε τον,δεν εχει καν αμάξι...Αυτή δεν εχει βυζιά κι εχει μουστάκι...Αχαχαχα!Θα τρελαθώ...Θα τρελαθώ! Όλοι σασ,μισήτε ο ένασ τον άλλον..Και είναι αυτό το αμφίδρομο μίσος που σας ολοκληρώνει και σασ γεμιζει... ΕΓΩ έξυπνος, γύρω μου βλάκεσ... ΕΓΩ δίκαιος, γύρω μου κλέφτες.... ΕΓΩ ιδιοφυία, γύρω μου μαλακεσ... ΕΓΩ σκληρός, γυρω μου πουστάρες...
Αλλά όταν όλοσ ο τόποσ έχει βρωμήσει σκατίλα...μήπως είσαι εσύ τελικά αυτός που χέστικε?
Και εσείς αναρωτιέστε γιατί σας πηδάνε κανονικότατα, αυτές οι σχιζο-εξουσίες,το σκατό-κούτι,οι κωλο-πολιτικοί...
Και πως αλλιώς να φέρθεισ σ ενα κοπάδι, όπου ο καθένας θεωρεί τον διπλανό του ηλίθιο? Ε? Μέχρι πιο σημείο πρέπει να σας φέρουνε, ώστε επιτέλους να δείτε στουσ άλλουσ τον εαυτό σας? Και αντί για το "Εγώ" και "Αυτοί", να πείτε επιτέλους "ΕΜΕΙΣ"?
Δεν σας το εξήγησαν στα καθημερινά προγράμματα, στα κεντρικά κανάλια? Σας εμαθαν να είστε μοναδικοί, να καλλιεργείτε αυτη την διαφορετικότητά σας... Ε τότε συνεχίστε.... Να είστε ξεχωριστοί, να πάρετε τον πρώτο βραβείο χρυσής τσουγκράνας. Πάρτε το Όσκαρ για καλύτερη προσποίηση του οργασμού. Ρίξτε χρηματικά τους συναδέλφους σας,σαν πτώματα το ένα πάνω στο άλλο...
Λοιπόν?
Ακόμα και τώρα πιστεύεις ότι είσαι Εσύ ο Εκλεκτός?>>

                                                           


                                                              Από την παράσταση ''Μετράω μέχρι το 10 και μετά σειρά σου''

.

Εν-Κεφαλικά...

Στο σκοτάδι...Μπορώ μόνο ν ακούσω κάτι κρύα σκληρά κουδουνάκια να σταλάζουν ρυθμικά στισ αυλακιέσ του μυαλού μου...Με καλούν να μιλήσω μια γλώσσα άγνωστη...Δε ξέρω,όχι δε ξέρω...Είναι μια γλώσσα από άλλη ζωή....Νομίζω...Ουρλιάζει μελωδικά χαρακώνοντασ στοργικά το κρανίο μου... Προσπαθώ να θυμηθώ πώσ βρέθηκα κλειδωμένη μέσα στο κεφάλι μου και νιώθω ότι ήμουν τόσο κοντά στην απάντηση για μια στιγμή μόνο,όμωσ τώρα πια αυτή η σκέψη είναι τόσο μακριά απ το κεφάλι μου... Όχι,αλήθεια,αυτή τη φορά δε ξέρω...