ώρεσ τησ φθοράσ

ακολούθησε αυτό το αυτοκίνητο
πρώτη πόρτα δεξιά
κι είχες αίμα στα μάτια
και στάχτη στα χείλια

Πέρα Δώθε

<<Ναι,ναι,ναι!Έχεις δίκιο,έχεις δίκιο αλήθεια, αλήθεια πιστεύω πωσ εσύ είσαι αυτός που έπιασε το νόημα του μηνύματος... Άλλα γιατί τότε,γιατί τότε σ αντικρίζω όπως αντικρίζω τα ίδια τα σκατά? Εσύ όμως τουσ άλλους τουσ βλέπεις διαφορετικά??Φίλοι μου,ηρεμηστε...Εγώ καταλαβαίνω τον καθέναν από σασ...Για παράδειγμα,αυτός εδώ ήθελε να γίνει μουσικός άλλα αντ' αυτού ολομερείς παίζει ένα όργανο που κάθε άλλο παρα μελωδίες βγάζει... Αυτή,δεν ήθελε να γίνει ηθοποιός? Αλλά το μόνο που έμαθε είναι να προσποιείται τον οργασμό κ όλες τισ πρόβες τισ κάνει στην κουζίνα...Κι αυτή, ήθελε να γίνει συγγραφέας αλλά έμεινε στον πρόλογο και τώρα γράφει μόνο λίστες για τα ψώνια...Και το συμπέρασμα?? Ένα τρίτο τησ ζωής ύπνος,ένα τρίτο φαι,σκατά και χαβαλές κι ένα τρίτο στο μίσος για την αγαπημένη σασ δουλειά...Μπορούσες να κάνεις κάτι αληθινό!Καταλαβαίνεις?? Αλλά τι απέγιναν τα όνειρα σου??Μη κλαψουρίζετε όμως φίλοι μου,καθότι είμαστε όλοι το ίδιο...Ο καθένας για τον εαυτό του είναι άνθρωπος με Α κεφαλαίο,και τώρα είμαστε 2 και ένας από μασ είναι το σκατο! Ο καθένας κοιτάει τον άλλον αχόρταγα,μήπωσ και βρει ελαττώματα...Να,να,να! Εκείνοσ! Μένει με τουσ γονείσ του...Η άλλη γκαστρώθηκε κι ο μαλάκασ την παντρεύεται...Αυτόσ,δείτε τον,δεν εχει καν αμάξι...Αυτή δεν εχει βυζιά κι εχει μουστάκι...Αχαχαχα!Θα τρελαθώ...Θα τρελαθώ! Όλοι σασ,μισήτε ο ένασ τον άλλον..Και είναι αυτό το αμφίδρομο μίσος που σας ολοκληρώνει και σασ γεμιζει... ΕΓΩ έξυπνος, γύρω μου βλάκεσ... ΕΓΩ δίκαιος, γύρω μου κλέφτες.... ΕΓΩ ιδιοφυία, γύρω μου μαλακεσ... ΕΓΩ σκληρός, γυρω μου πουστάρες...
Αλλά όταν όλοσ ο τόποσ έχει βρωμήσει σκατίλα...μήπως είσαι εσύ τελικά αυτός που χέστικε?
Και εσείς αναρωτιέστε γιατί σας πηδάνε κανονικότατα, αυτές οι σχιζο-εξουσίες,το σκατό-κούτι,οι κωλο-πολιτικοί...
Και πως αλλιώς να φέρθεισ σ ενα κοπάδι, όπου ο καθένας θεωρεί τον διπλανό του ηλίθιο? Ε? Μέχρι πιο σημείο πρέπει να σας φέρουνε, ώστε επιτέλους να δείτε στουσ άλλουσ τον εαυτό σας? Και αντί για το "Εγώ" και "Αυτοί", να πείτε επιτέλους "ΕΜΕΙΣ"?
Δεν σας το εξήγησαν στα καθημερινά προγράμματα, στα κεντρικά κανάλια? Σας εμαθαν να είστε μοναδικοί, να καλλιεργείτε αυτη την διαφορετικότητά σας... Ε τότε συνεχίστε.... Να είστε ξεχωριστοί, να πάρετε τον πρώτο βραβείο χρυσής τσουγκράνας. Πάρτε το Όσκαρ για καλύτερη προσποίηση του οργασμού. Ρίξτε χρηματικά τους συναδέλφους σας,σαν πτώματα το ένα πάνω στο άλλο...
Λοιπόν?
Ακόμα και τώρα πιστεύεις ότι είσαι Εσύ ο Εκλεκτός?>>

                                                           


                                                              Από την παράσταση ''Μετράω μέχρι το 10 και μετά σειρά σου''

.

Εν-Κεφαλικά...

Στο σκοτάδι...Μπορώ μόνο ν ακούσω κάτι κρύα σκληρά κουδουνάκια να σταλάζουν ρυθμικά στισ αυλακιέσ του μυαλού μου...Με καλούν να μιλήσω μια γλώσσα άγνωστη...Δε ξέρω,όχι δε ξέρω...Είναι μια γλώσσα από άλλη ζωή....Νομίζω...Ουρλιάζει μελωδικά χαρακώνοντασ στοργικά το κρανίο μου... Προσπαθώ να θυμηθώ πώσ βρέθηκα κλειδωμένη μέσα στο κεφάλι μου και νιώθω ότι ήμουν τόσο κοντά στην απάντηση για μια στιγμή μόνο,όμωσ τώρα πια αυτή η σκέψη είναι τόσο μακριά απ το κεφάλι μου... Όχι,αλήθεια,αυτή τη φορά δε ξέρω...

21 εσύ

Έφυγες για να πασ να ζήσεις συμβατικά κάπου,εσύ,δε ξέρω που,πουθενά,εσύ...Και να σκεφτείς ότι σ ερωτεύτηκα επειδή μισούσεσ τισ συμβάσεις...Τώρα,εσύ,21,συμβατικά...Φέτος δεν σου ευχήθηκα χρόνια πολλά και καλά και συμβατικά και μπλα μπλα μπλα...Μου προκαλώ εμετό,όχι εσύ,εγώ...Εσύ τι φταισ? Απλά έντυσεσ με αντισυμβατικά κοστούμια τη σύμβαση τησ ύπαρξης σου...Εγώ,ο μαλάκας,όχι εσύ,εγώ,έπρεπε να σε είχα δει γυμνό πριν σ αγαπήσω...Χθες,εσύ,21...Σε λίγο καιρό και γω,εγώ,21...Εγώ όχι συμβατικά,όχι όσο είμαι ακόμα εγώ...Δε σου ευχήθηκα φέτος, τι να σου ευχηθώ? Να σου πάνε όλα συμβατικά?Κριμασ το...Τώρα πια,εσύ,από δω και πέρα,21,31,41,51,61 συμβατικά...Κι αν τα εκατοστήσεισ ακόμα,εσύ,θα είναι συμβατικά...

Θυμάμαι Στιγμέσ

Παραμύθια για πραγματικά παιδιά

Αρκεί να περάσεισ το ποτάμι,αυτό ειναι το σύνορο..
Μετά είσαι στο παραμύθι...
Σ ένα άχρονο μόνιμο παρόν που ποτέ δεν θυμάσαι..
Κι όμωσ είναι ακριβώσ όπωσ θα το έφτιαχνεσ εσύ για το κεφάλι σου...Ή όπωσ το έφτιαξε το κεφάλι σου για σένα...

''Η επόμενη στάση μου είναι η άγνοια''

                               Τσακισμένα λουλούδια και κόκκινεσ βαλίτσεσ
                                Συνέχεια με ρωτάσ γιατί και γελάσ.
                               Δεν ξέρεισ, είσαι σαν το κυμματάκι
                               που προσπαθεί να με φτάσει, όμωσ
                               σκάει αδύναμο πάνω στα γυαλιστερά βότσαλα...