χαρτοπόλεμοσ

Καλοπροαίρετα σχόλια,δήθεν τυχαιεσ συναντήσεις,αυστηρή συνέπεια στο λόγο μασ,οι σκέψεισ που δεν μετράνε αν δεν γίνουν πράξεισ,η δικαιοσύνη,η ηθική,η πραγματικότητα κι εσύ που την επικαλείσαι...Αρχίδια.
Το ημιτελές παζλ που αποκαλείσ πραγματικότητα για μένα είναι απλά χαρτοπόλεμοσ,ψήγματα υποκειμενικότητας σκορπισμένα στο πεζοδρόμιο...Και πώσ να σου εξήγησω που εγώ είμαι παράξενη κι εσύ είσαι η πρώτη μου σκέψη κάθε πρωί...Δε θα καταλάβεισ...Τι κοινοτυπία! Κι όμωσ... Κι όμωσ,δεν είναι όλα όπωσ φαίνονται και είναι κι εκείνεσ οι σκέψεισ που μπορεί να μην πρόλαβα να κάνω πράξεισ, υπαρχούν όμωσ μέσα στο κεφάλι μου κι αυτό εμένα πάντα μου αρκούσε...

Ο κόσμοσ είναι μια πολύχρωμη θολούρα κι εγώ θα σταματήσω να προσπαθώ να μαζέψω τον χαρτοπόλεμο απ' το χαλί...Πώσ να σε πείσω άλλωστε για τισ αγνέσ μου προθέσεισ?? Υπήρξα πάντα ειδική περί των γενικών και τα επιχειρήματα δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου...Και σ ονειρεύτηκα να συμπληρώνεισ τα κενά μου....

Η Ματούλα

Η Ματούλα είναι ένα χρυσό matiz(ξέρετε,απ τα παλιά,τησ daewoo).ένα καλτ όνομα, για ένα απ τα πιο καλτ αυτοκίνητα στην ιστορία...Η Ματούλα λοιπόν αρχικά ήταν τησ μαμασ,μετά πέρασε για κάποια καταστροφικά χρόνια στα χέρια του μπαμπά κ τώρα την οδηγώ εγώ...Θυμάμαι,όταν την πρωτοπήρα στα χέρια μου ήταν ένα ηλιόλουστο χειμωνιάτικο Σάββατο...Εντέλει,αποδείχτηκε πωσ ήταν μια χριστουγεννιάτικη ιστορία στην καρδιά του καλοκαιριού(ακριβώς όπωσ ο Μανώλης στα Φτηνά Τσιγάρα)...Μαζί με τη Ματούλα και μια άλλη αγαπημένη,μια νύχτα βρήκαμε τον στόχο,τον στόχο τησ ζωής,του σύμπαντος και τησ ύπαρξης γενικότερα...Από τότε κάθε φορά που χάνω τον στόχο παίρνω ένα τσιγάρο και πάω ένα ταξίδι με τη ματουλα...Μακρινό και πάντα χωρισ γυρισμό...Και να σκεφτεισ οτι δεν την έβγαλα ποτέ απ το νησί μασ...Δεν χρειάζεται να μετρασ με χιλιόμετρα τισ αποστασεισ που έχεισ πετάξει...Εμένα μου αρκεί που με τη Ματούλα γινόμαστε ένα και ο εγκέφαλοσ τησ μιασ στέλνει ζωη στον εγκέφαλο τησ αλλησ...Πόε δεν με είχα φανταστεί μ ένα τέτοιο αμάξι,αλλά τώρα δε ξέρω πωσ θα είμαι χωρίσ αυτήν...Μια φίλη τη φωνάζει η Ματούλα τησ Αγάπησ,και κάποιοσ κάποτε την είπε Ματούλα Πανίσχυρη...Με τα 1800 κυβικά τησ έχει πάει εκεί που εσείσ δε θα πάτε ποτέ.

Σολεδάδ

Ακούω πάραξενουσ ήχουσ,θέλω να πάρω φωτιά να βάψω στουσ τοίχουσ...

             
Μοναξιά είναι να μην έχεισ σε ποιόν να γυρίσεισ το τσιγάρο

  Θέλω να μοιράζομαι μαζί σου την ύπαρξη μου και το κρεβάτι μου  
   
     Θέλω να μοιράζομαι μαζί σου τα ναρκωτικά μου και τον φούξια καναπέ μου,
                                                                                               τη ζωή μου και το κενό μου

υστερόγραφο

ξέχασα επίσης να πω ότι τη δεκαετία που ήταν πάντα Κυριακή Μεσημέρι,ήταν και Φθινόπωρο,πάντα το Πρώτο χωρίς τα σχετικά...

and my dust will tell what my flesh would not

              Ερήμωσε το σπίτι κι ο καναπέσ...Τώρα όλοι κάτι κυνηγάμε...

Έτσι έφτασα μέχρι εδώ,μόνο που το εδώ είναι λιγάκι περίεργο...

η καημένη η πριγκίπισσα του δράματος...δεν προλαβαίνω να συνέλθω απ την πρωτοχρονιά και πλησιάζουν τα γενέθλια...ώρες στον καθρέφτη να συγκρίνω την μάπα μου με περσινές φωτογραφίες για να με πείσω ότι ''εσπασα'' και μονίμως στο ριπλέι ''χρόνια και χρόνια, οι κρεπάλες έχουν κάνει τη ψυχολογία μου μουνί,η όψη μου ματώνει...''χαζευω παιδικές φωτογραφίες,ρωτάω τι μάρκα πάνα φορούσα και τι χαρακτήρας ήμουν...η μαμά λέγει γλυκό και ήρεμο παιδί,κι ασ με φώναζαν στο σχολείο κρουέλα...Αυτά ήταν από μια δεκαετία που ήταν πάντα άνοιξη και μετά τη δουλειά με πήγαιναν στο λούνα παρκ για να μου φάνε το μαλλί τησ γριάς και στο γυρισμό περατζαδα απ τα ζαχαροτοσπιτα....Οι βάρκες στο θερμαΐκό κουνιούνται ακόμα αλλά εγώ τώρα ζω σ ένα νησί στο  βορειοανατολικό αιγαίο...Θελω να πω,το μυαλό μου είναι εκεί,το σώμα μου το στείλανε στη λεβεντογέννα κρήτη να ολοκληρώσει τασ σπουδάσ...Αυτά είναι από μια δεκαέτια που είναι συνέχεια Κυριακή Μεσημέρι...

Εδώ Είναι Βαλκάνια

Στα λιμάνια συνεσταλμένοι μετανάστεσ,ηλικιωμένοι φορτωμένοι τα μπαγκάζια του χρόνου,γλυκερά ζευγαράκια...
Στο δρόμο τα χαμηλά σπιτάκια με τισ πορτοκαλιές στην αυλή και στην πόλη παρακμάζοντα συνοικιακά μαγαζιά με φώτα νέον...
Στην Πόλη,περίτεχνα βιτρό και πολύχρωμα πλακάκια.Στο παζάρι φωνέσ και βαριέσ μυρωδιέσ, μπαχαρικά κ τσάι...Γλυκά και καραμέλεσ χρωματιστέσ να κολλάνε τα παιδιά τα μουτράκια τουσ στισ τζαμαρίεσ...Κι ο Βόσποροσ...Πώσ να μη κάνεισ πόλεμο?
Στον Έβρο τα χρώματα τησ μέρασ αργοσβήνουν στον παγωμένο ουρανό..Κι η νύχτα στον κάμπο είναι τόσο όμορφη που πονάω..Τα γυμνά δέντρα στέκονται ασάλευτα μεσ' στην παγωνιά που ρίχνει το φεγγάρι...Σε λίγο θα περάσει το τρένο....